زندگی ساختنی است نه گذراندنی !!!

پس بمان برای ساختن!!!

نساز برای ماندن

چه کسی می گوید دنیا زیبایی ندارد؟

خودش زیبایی را نمی بیند. خودش زیبا نیست.

 دنیا پر است از زیبایی. پر است از "یک" زیبایی.

 هر چه بودم و هر چه هستم و هر چه کردم، الان اگر بمیرم حداقل راضیم،

 از او سپاسگذارم که اجازه داد بعضی چیزها را بفهمم، ببینم، درک کنم.

 خدا می داند آنهایی که وسعتشان بیشتر بود و وجودشان عمیقتر چه دیدند

و چه کردند و در انتظار چه بودند...

می خواستم همه زیبایی های دنیا را به تو تقدیم کنم.

نه از آن دست زیبایی هایی که هر کس با هر چشمی بتواند آنرا ببیند.

 از آن زیباییهایی که هنوز اهلی نشده اند.

هنوز آدمها نتوانسته اند آنها را قاب کنند و روی دیوار خانه اشان آویزان کنند.

 هنوز اسیر نشده اند. هنوز بازیچه ی خواسته های این و آن نشده اند.

 هنوز ابزار پز و افاده ی این به اصطلاح هنرمندان نشده اند.

 هنوز هزار تا اسم به انتهای اسمهای بی محتوا برایشان درست نکرده اند.

 هنوز وحشی اند ! هنوز خودشانند،

با همان شکل فریبای اولیه شان.

 هنوز رنگِ این آدمهای هزار رنگ چهره ی معصومشان را نیالوده است.

 هنوز نمی توان عظمتشان، عمقشان و وسعتشان را با این کلمات زبون بیان کرد.

هنوز کسی نتوانسته آنها را وصف کند.

 هنوز برای همه قابل حس نیستند...

و چه می گویم؟

مگر ما چقدر ابزار برای درک اطرافمان داریم؟

 اگر این حواس پنجگانه اند که همه مال همین زیبایی های معمولی اند.

 اما آن زیبایی ها را باید با چشم دیگری دید،

 جور دیگری دید، با حس دیگری حس کرد.

در مقابل آنها زبانت به لکنت می افتد، از خودت بی خود می شوی،

 در آنها غرق می شوی و در "او" می میری...

همه ی زیبایی ها تقدیم به تو.

 تقدیم به تو که خود زیبایی،

 تو که خود بخشی از آن زیبایی هایی...

بیمار غمم عین دوائی تو مرا

من کاه شدم چو کهربائی تو مرا

چهار شمع به آهستگی می سوختند،

 در آن محیط آرام صدای صحبت آنها به گوش می رسید

 شمع اول گفت:

من صلح و آرامش هستم،

 هیچ کسی نمی تواند شعلهَ مرا روشن نگه دارد

من باور دارم که به زودی می میرم...

سپس شعلهَ صلح و آرامش ضعیف شد تا به کلی خاموش گردید

 شمع دوم گفت:

 من ایمان واعتقاد هستم،

ولی برای بیشتر آدم ها دیگر چیز ضروری در زندگی نیستم

 پس دلیلی وجود ندارد که دیگرروشن بمانم...

سپس با وزش نسیم ملایمی ایمان نیز خاموش گشت

شمع سوم با ناراحتی گفت:

من عشق هستم ولی توانایی آن را ندارم که دیگر روشن بمانم،

 انسان ها من را در حاشیه زندگی خود قرار داده اند و اهمیت مرا درک نمی کنند،

 آنها حتی فراموش کرده اند که به نزدیک ترین کسان خود عشق بورزند...

طولی نکشید که عشق نیز خاموش شد

 ناگهان کودکی وارد اتاق شد و سه شمع خاموش را دید،

گفت:

 چرا شما خاموش شده اید؟

همه انتظار دارند که شما تا آخرین لحظه روشن بمانید...

سپس شروع به گریه کرد...

پس شمع چهارم گفت:

 نگران نباش!

تا زمانی که من وجود دارم ما می توانیم بقیه شمع ها را دوباره روشن کنیم،

 من امـید هستم

 با چشمانی که از اشک و شوق می درخشید...

  کودک شمع امید را برداشت و بقیهَ شمع ها را روشن کرد

 از راه دور تو رامی پرستم ای قبله امید من ...

 از راه دور به توعشق می ورزم تا دیگراین فاصله ها را احساس نکنی ...

 از راه دوردرد دلهای خودم رابه تومی گویم ...

 و تو را درآغوش محبت های خودم می فـــــشارم ...

 آری ازهمین راه دورنیزمی توان دست دردستانم بگذاری وباهم قدم بزنیم ...

 به خواب عاشقی می روم تا این رویا برایم زنده شود ...

 خاطره هایمان رادرذهنم مرورمی کنم

  وهیچگاه نمی گذارم خاطره های لحظه دیدارمان ازذهنم دورشود...

 این فاصله هارابامحبت وعشقم ازبین می برم وکاری می کنم

 همیشه احساس کنی درکنارمنی ...

 واین است برایم یک خواب عاشقونه ،

 خواب نگاه به چشمان هم، خواب باهم بودنمان

  آری و این است یک فاصلۀ عاشقونه....

 عاشق باش چون این راه مقدس است وپایان راه شیرین ترازگذشته است...

 ای تنــــــــــــها بهانه برای زنده بودنم ، نفس کشیدنم 

  ای امید وآرزوی من، دنیای من ، ای توفصل بهــــارم،

  دوســـــــتـــت دارم و تو را من چشم در راهم

 خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است 

 چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است

                              بی هیچ گفتگو 

                               گشتیم کو به کوی   

                           جز درد و رنج را

                          ندیدیم ما به روی

                           دردیست درد عشق

                           آتش زند به جان

                       ما را همین بس است

                        در بزم کوی دوست

                        شاید رسی به عشق !!؟؟  

 روز عشق و دوستی بر همه عاشقان مبارک با د

 ای سایه ساز مهربانی برسر من

 ای پر عطوفت

 چون زلال چشمه ساران

 با یاد تو ای تک سوار مهربانی

 دنیایی از مهر ووفا سرشار دارم

 غم را بدستان فراموشی سپردم

 در سر هوای لحظه دیدار دارم

 ای کاش چونان  مرغکی بال وپرم بود

 تا در هوایت روزها پر می گشودم

 در پای تو ای گلبن باغ محبت

 همچون قناری نغمه دل،می سرودم

 افسوس این دنیای ما دنیای درد است

 هر جا گلی خوشبوی می روید

 به باغی باید خرمنی از خار باشد

 ای با کلامت دوستی ما جاودانه

 بالاتر از مهر ومحبت عالمی نیست

 تا با خیالت عالمی دارم غمی نیست.  

 خدایا ... 

 بگذار هرکجا تنفراست بذرعشق بکارم

  هرکجا آزادگی هست ببخشایم 

 و هر کجا غم هست شادی نثار کنم 

 الهی ... 

 توفیقم ده که بیش ازطلب همدلی همدلی کنم 

 بیش از آنکه دوستم بدارند دوست بدارم 

 زیرا در عطا کردن است که ستوده می شویم

  و در بخشیدن است که بخشیده می شویم 

  دکترشریعتی 

 بیا درویش بشیم خاكی و بی ریا شیم
 بغض تن را بشكنیم از من وما رها شیم 
 بیا پروانه صفت به دور هم بگردیم 
 زیر چتر معرفت یك دل و یك صدا شیم

 زندگی با كبرصفا نداره
 عالم فانی بقاء نداره
 اونهایی كه خاكی اند
 عاشق دل پاكی اند
 پیش خدا عزیزنو
 شاه و گدا نداره

 افتاده شو مغرور نباش
 پروانه شو بی نور نباش

اینهمه به مال ومنالت نناز 
 یا اینكه به حسن جمالت نناز 
 دو روز د نیا كه منم نداره
 خوردن حرص بیش و كم نداره

 افتاده شو مغرور نباش
 پروانه شو بی نور نباش

 زندگی بذر محبت كاشتن
 نه به ناداری و نه به داشتن
 حاصل عمر گرانمایه ما نامی نیك به جا گذاشتن 

 اونهایی كه خاكی اند
 عاشق دل پاكی اند
 پیش خدا عزیزنو  
 شاه و گدا نداره
 افتاده شو مغرور نباش
 پروانه شو بی نور نباش
 جانانه شو منفور نباش

 در باغچه زندگی ام گلی است به زیبائی تمام گلها 

در آسمان زندگی ام درخشانترین ستاره ای است در بین ستاره ها 

 در دلم نامی است که در قلبم نوشته شده و تا ابد هم باقی خواهد ماند 

 او زیباترین کهکشان زندگی ام است .... 

 در شب و روز همدم و عشق زندگی ام است 

 در غم ها و غصه هایم او شریک است 

 در دریای آبی زندگی ام او تنها مروارید دریاست 

 در ترانه زندگی ام او بهترین ترانه است 

 بدون او زندگی ام بی معناست ... 

 بی دریاست ...‌ 

 بی گرماست ... 

 و سرد سرد است 

 خانه بدون او بی عطر و بوست بی رنگ و روست 

 نام او کلام زندگی وصفای زندگی ام است 

 او تنها فرشته زندگی ام یعنی   مـــــــــــــــــــــــــــــادر است

 داداشی

وقتی سر کلاس درس نشسته بودم تمام حواسم متوجه دختری بود که کنار دستم نشسته بود

و اون منو «داداشی» صدا می کرد. به موهای مواج و زیبای اون خیره شده بودم

 و آرزو میکردم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون توجهی به این مساله نمیکرد.

 آخر کلاس پیش من اومد و جزوه جلسه پیش رو خواست. من جزومو بهش دادم.

 بهم گفت :«متشکرم» و گونه من رو بوسید.

میخوام بهش بگم، میخوام که بدونه، من نمی خوام فقط «داداشی» باشم.

من عاشقشم. اما… من خیلی خجالتی هستم … علتش رو نمیدونم.

تلفن زنگ زد خودش بود گریه می کرد دوست پسرش قلبش رو شکسته بود.

 از من خواست که برم پیشش نمیخواست تنها باشه من هم اینکار رو کردم.

وقتی کنارش رو کاناپه نشسته بودم تمام فکرم متوجه اون چشمهای معصومش بود

 آرزو میکردم که عشقش متعلق به من باشه.

 بعد از 2 ساعت دیدن فیلم و خوردن 3 بسته چیپس ، خواست بره که بخوابه،

به من نگاه کرد و گفت : «متشکرم» و گونه من رو بوسید.

میخوام بهش بگم، میخوام که بدونه، من نمی خوام فقط «داداشی» باشم

 من عاشقشم اما… من خیلی خجالتی هستم… علتش رو نمیدونم.

روز قبل از جشن دانشگاه پیش من اومد

 گفت : «قرارم بهم خورده ، اون نمیخواد با من بیاد»

 که اگه زمانی هیچکدوممون برای مراسمی پارتنر نداشتیم با هم دیگه باشیم،

 درست مثل یه «خواهر و برادر»  ما هم با هم به جشن رفتیم.

 جشن به پایان رسید من پشت سر اون، کنار در خروجی، ایستاده بودم،

تمام هوش و حواسم به اون لبخند زیبا و اون چشمان همچون کریستالش بود.

آرزو می کردم که عشقش متعلق به من باشه، اما اون مثل من فکر نمی کرد و من این رو میدونستم،

به من گفت :«متشکرم، شب خیلی خوبی داشتیم»، و گونه منو بوسید.

میخوام بهش بگم، میخوام که بدونه، من نمی خوام فقط «داداشی» باشم.

من عاشقشم. اما… من خیلی خجالتی هستم… علتش رو نمیدونم.

یه روز گذشت، سپس یک هفته، یک سال…

 قبل از اینکه بتونم حرف دلم رو بزنم روز فارغ‌التحصیلی فرا رسید،

 من به اون نگاه می کردم که درست مثل فرشته ها روی صحنه رفته بود تا مدرکش رو بگیره.

 میخواستم که عشقش متعلق به من باشه اما اون به من توجهی نمی‌کرد و من اینو میدونستم،

 قبل از اینکه کسی خونه بره به سمت من اومد، با همون لباس و کلاه فارغ التحصیلی،

 با گریه منو در آغوش گرفت و سرش رو روی شونه من گذاشت و

 آروم گفت: «تو بهترین داداشی دنیا هستی، متشکرم» و گونه منو بوسید .

میخوام بهش بگم ، میخوام که بدونه، من نمی خوام فقط «داداشی» باشم.

من عاشقشم. اما… من خیلی خجالتی هستم… علتش رو نمیدونم.

نشستم روی صندلی ، صندلی ساقدوش، توی کلیسا، اون دختره حالا داره ازدواج میکنه،

من دیدم که «بله» رو گفت و وارد زندگی جدیدی شد با مرد دیگه ای ازدواج کرد.

 من میخواستم که عشقش متعلق به من باشه اما اون اینطوری فکر نمی کرد و من اینو میدونستم،

 اما قبل از اینکه از کلیسا بره رو به من کرد و گفت: «تو اومدی؟ متشکرم»

میخوام بهش بگم، میخوام که بدونه، من نمی خوام فقط «داداشی» باشم.

 من عاشقشم. اما… من خیلی خجالتی هستم… علتش رو نمیدونم.

سالهای خیلی زیادی گذشت.

 به تابوتی نگاه میکنم که دختری که من رو داداشی خودش میدونست توی اون خوابیده،

 فقط دوستان دوران تحصیلش دور تابوت هستند، یه نفر داره دفتر خاطراتش رو میخونه،

دختری که در دوران تحصیل اون رو نوشته. این چیزی هست که اون نوشته بود: